บทที่ 8 บทที่ 8

“คุณยูยะใช่ไหมคะ คือว่าฉัน...เอ่อ...ฉัน...หญิงนะคะ อุ๊ย...เผลอ...”

“ครับ ผมรอให้คุณติดต่อมาอยู่พอดีเลย เย็นนี้สะดวกมาเจอผมไหมครับ ที่โรงแรม...”

“คือว่า...”

“ผมจะรอคืนกระเป๋าให้นะครับ”

“ค่ะ...” แม้จะแปลกใจว่าเขารู้ได้ยังไงว่าเป็นเสียงเธอ แต่ญดารินทร์ก็ดีใจแหละ ที่เขาจำได้...แก้มของเธอแดงขึ้นมาในทันที เธอมองไปที่นาฬิกามันบอกเวลาว่าใกล้จะเลิกงานแล้ว เธอส่งข้อความหาเพื่อนซี้อย่างเจ๊แมน ว่านัดกับท่านประธานหนุ่มแล้วเรียบร้อย เจ๊แมนดีใจดี๊ด๊าแทนเพื่อนมาก บอกนัดเจอกับเธอที่ห้างสรรพสินค้าใกล้กับโรงแรมที่นัด เพื่อจะได้พาเพื่อนแต่งตัวแต่งหน้า แปลงโฉมเพื่อเจอผู้ชาย

“อีเจ๊ ฉันขาสั่น ตื่นเต้นอะ” ญดารินทร์มือเย็นไปหมดแล้วตอนนี้ เธออยู่เฉิดโฉมน่ารัก ในชุดเดรสสีเหลืองอ่อนสั้นเหนือเข่า  ผมทำเป็นลอน ถักเปียเล็กๆ ประดับด้วยริบบิ้น แต่งหน้าโทนสีชมพูหวาน เผยผิวแบบธรรมชาติ เน้นปากให้อิ่มเอิบน่าจุ๊บ และสวมคอนแทคเลนส์แทนแว่นสายตากรอบหนาของตัวเอง แมนมองเพื่อนอย่างพอใจ แต่งตัวแบบนี้ญดารินทร์ดูสวย สดใส และลดอายุจริงไปได้หลายปี เนื่องจากเพื่อนสาวเป็นคนตัวเล็ก และผิวใส เลยดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริง

“ถ้าเกิดเค้าขอมากกว่าคืนกระเป๋า แกก็เซย์เยสไปเลยนะ”

“งื้อ...”

“เอ้า...ถ้าเค้าไม่ติดใจ ไม่ชอบจนอยากเจออีก ก็คงไม่มานัดคืนกระเป๋าหรอกย่ะ ฉันมองผู้ชายด้วยกันออก” เจ๊แมนว่าพลางตบอกล่ำๆ ของตัวเอง “เชื่อสิ ว่าผู้ก็มีใจ อิอิอิ”

“แล้ว...ฉันควรจะทำยังไงดี” ตื่นเต้นจนล่ก ลนลานไปหมด แมนได้แต่ขำเพื่อนสาวแล้วตบบ่าญดารินทร์อย่างจะให้กำลังใจ

“เซย์เยสโลด ถ้าเค้าขอให้แกทำงานให้จบ อิอิอิ”

“อีเจ๊ สนับสนุนให้เพื่อนเสียตัวเหรอ” ญดารินทร์ทำตาโต แมนพยักหน้า

“ย่ะ...ประสบกามนี้ไม่ได้มีบ๊อย บ่อย โดยเฉพาะกับแกนะยัยหญิง สู้เค้า! คืนนี้จะไม่กลับบ้าน”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไรเพื่อน เบอร์โทรศัพท์ทำให้เธอตาเหลือก แล้วบอกกับแมนด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“อีเจ๊ ท่านประธานหนุ่มโทรมาอะ”

“ก็รับเซะ แล้วอย่าเผลอไปเรียกเค้าว่าท่านประธานหนุ่มนะ ถ้าไม่อยากให้ความแตกว่าแกทำงานที่เดียวกะเค้าอะ”

“เอ่อ ค่ะ...มาถึงแล้วค่ะ” ญดารินทร์กดรับสาย แมนนั่นยืนนิ่งเพื่อจะได้ฟังไปด้วยว่าเพื่อนคุยอะไรกับผู้ชาย

“ผมรออยู่ที่ร้านกาแฟนะครับ คุณอยู่ตรงไหนครับ ให้ออกไปรับไหม?”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันเดินไปหาเองค่ะ อีกห้านาทีเจอกันนะคะ”

“ครับ”

ญดารินทร์วางสายลง ก่อนจะมองหน้าเพื่อน แล้วยิ้มแหย

“อีเจ๊ ฉันอยากกลับบ้านอะ แก...ไปเอากระเป๋าแทนทีสิ”

“โอ๊ย! อีหญิง หล่อนนี่ ไปเลยนะไปเสียดีๆ ไม่ได้ดั่งใจเลย จะไปเองหรือจะให้ฉันแบกแกไปยะ”

“ไปก็ได้” บอกเพื่อนเสียงอ่อย แล้วเดินไปทางร้านกาแฟที่นัดหมายกับยูยะไว้ แมนได้แต่กอดอกแล้วมองตามหลังพลางถอนใจอย่างเพลียๆ

“อีหญิงเอ๊ย! ก็แบบนี้ถึงไม่มีผู้สักที ถ้าคนนี้หล่อนปล่อยไปล่ะก็ ฉันจะงับเอาเสียเลยนะยะ”